Οι Βίκινγκς χάραξαν πέτρες για τα ταξίδια τους στην Ελλάδα και το Βυζάντιο

Στη Σουηδία υπάρχουν διάσπαρτες πέτρες σκαλισμένες με ρούνους που δεν μιλούν για θεούς ή μυθικά όντα. Μιλούν για ταξίδια. Και όχι όποια κι όποια. Μιλούν για νεαρούς πολεμιστές που ξεκίνησαν από τον παγωμένο Βορρά και έφτασαν μέχρι τη γη του Ήλιου, της Βασιλεύουσας, της Κωνσταντινούπολης.

Περισσότερες από 30 ρουνικές στήλες στη Σουηδία αναφέρουν ρητά την “Ελλάδα”. Φυσικά, δεν εννοούν την Ελλάδα με τα σημερινά της σύνορα. Ο όρος “Grikkland” χρησιμοποιούνταν από τους Βίκινγκς για να περιγράψει ολόκληρο τον ελληνορθόδοξο κόσμο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας – το Βυζάντιο.

Οι περισσότεροι από αυτούς τους λίθους στήθηκαν τον 11ο αιώνα, όταν το Βυζάντιο στρατολογούσε τους ξακουστούς Βαράγγους. Αυτοί οι πανύψηλοι, τρομεροί άντρες από τον Βορρά υπηρετούσαν ως προσωπική φρουρά του Αυτοκράτορα. Δεν ήταν απλοί μισθοφόροι – ήταν η πιο πιστή και θανατηφόρα φρουρά της Ανατολής.

Οι οικογένειές τους, για να τιμήσουν τη μνήμη τους ή να γιορτάσουν το κατόρθωμά τους, έστηναν στήλες. Πάνω σε αυτές, με χαρακτήρες απλούς αλλά βαθιά συγκινητικούς, χάραζαν: “Πήγε στην Ελλάδα”, “Πέθανε στο Βυζάντιο”, “Έφερε τιμή από τη γη των Γραικών”. Η Ελλάδα για τους Βίκινγκς ήταν σύμβολο δόξας.

Ο λίθος G 370 από το Gotland αναφέρει τον άντρα που “πέθανε στην Ελλάδα”, ενώ ο U 112, κοντά στη Στοκχόλμη, στέκει σαν μνημείο ενός ανθρώπου που “δεν ξαναγύρισε από την ανατολή”. Αυτές οι πέτρες δεν είναι απλά επιτύμβιες στήλες – είναι αρχαία tweets χαραγμένα στην πέτρα.

Η Κωνσταντινούπολη για τους Βίκινγκς ήταν “Μίκλαγκαρντ” – η Μεγάλη Πόλη. Η χλιδή της δεν έμοιαζε με τίποτα από όσα ήξεραν. Είδαν τρούλους, άκουσαν ελληνικά, έφαγαν ελιές και κρασί, περπάτησαν στα μαρμάρινα παλάτια. Κι όταν γύρισαν – όσοι γύρισαν – δεν ήταν πια οι ίδιοι.

Σήμερα, οι λίθοι αυτοί στέκουν ακόμα σε λιβάδια και αυλές εκκλησιών της Σουηδίας. Κανείς δεν τους αγγίζει. Είναι ιεροί. Δεν ανήκουν ούτε στο σκανδιναβικό ούτε στο βυζαντινό παρελθόν. Ανήκουν στη σπάνια εκείνη στιγμή που δύο κόσμοι συγκρούστηκαν χωρίς να καταστραφούν – μόνο και μόνο για να γραφτεί η συνάντησή τους πάνω στην πέτρα.