Παραιτήθηκε γιατί δεν ήθελε η Ελλάδα να γίνει λαχανόκηπος της Ευρώπης

Το 1948, του πρότειναν την πιο τιμητική θέση που μπορούσε να πάρει τότε ένας οικονομολόγος στην Ελλάδα: διευθύνων σύμβουλος του Ανώτατου Συμβουλίου Ανασυγκροτήσεως. Το έργο του ήταν να οργανώσει το μέλλον της χώρας μετά τον πόλεμο. Κι όμως, παραιτήθηκε. Γιατί το σχέδιο Μάρσαλ, που του ζητούσαν να προωθήσει, δεν περιλάμβανε ηλεκτρισμό, εργοστάσια ή εξόρυξη. Περιλάμβανε θερμοκήπια. «Θέλουν να μας κάνουν λαχανόκηπο της Ευρώπης», είπε.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Ιωάννης Ζίγδης έκανε πίσω όταν όλοι περίμεναν να πάει μπροστά. Και ούτε η τελευταία. Στην Κατοχή πολέμησε ως απλός στρατιώτης. Διέφυγε στην Αίγυπτο και κατατάχθηκε ξανά, για δεύτερη φορά. Από εκεί, και μέχρι τα τέλη του 1947, εργάστηκε στην UNRRA. Ήταν ο άνθρωπος που έγραψε την πρώτη τεχνοκρατική πρόταση για τη δημιουργία της ΔΕΗ. Με σχέδιο. Με νούμερα. Και με όραμα που τότε φάνταζε εξωπραγματικό: ηλεκτρικό ρεύμα σε κάθε ελληνικό χωριό.

Δεν έμεινε στα χαρτιά. Το 1964 εγκαινίασε το πρόγραμμα εξηλεκτρισμού της υπαίθρου. Το υπέγραψε ο ίδιος. Κι όταν δεν τον πίστευαν ότι η Ελλάδα έχει ορυκτό πλούτο, τους έδωσε το βιβλίο του «Ο Ορυκτός Πλούτος της Ελλάδος». Από εκεί άρχισαν όλα. Και τα λιγνιτωρυχεία της Πτολεμαΐδας, και η ενεργειακή μετάβαση δεκαετίες πριν γίνει μόδα.

Στη Ρόδο, τον θυμούνται αλλιώς. Τον αποκαλούν «πατέρα του τουριστικού θαύματος της Δωδεκανήσου». Εκείνος έβαλε το τοπικό δασμολόγιο, τους ειδικούς όρους για τουριστικές επενδύσεις, τον οργανισμό που διαχειριζόταν την ιταλική περιουσία. Μέχρι που τον κατάργησε η Χούντα. Γιατί ο Ζίγδης δεν υπάκουε.

Ήταν ο μόνος υπουργός της προδικτατορικής περιόδου που φυλακίστηκε. Έκανε μήνες εξορία στη Φολέγανδρο και στη Σύρο. Τον κατηγόρησαν για αντεθνική προπαγάνδα επειδή έδωσε μια συνέντευξη. Του κατέσχεσαν το σπίτι. Κι εκείνος αρνήθηκε να ζητήσει έλεος. Δεν υπέγραψε ούτε μία αίτηση για αναθεώρηση της καταδικαστικής απόφασης. Δεν ήθελε να αναγνωρίσει ούτε στα χαρτιά τη νομιμότητα της Δικτατορίας.

Όταν του είπαν ότι ούτε τα οστά του δε θα ταφούν στην Ελλάδα, απάντησε: «Θα γυρίσω ελευθερωτής, πολύ ταχύτερα απ’ ό,τι περιμένετε». Και γύρισε. Από τη Ντόιτσε Βέλε, έκανε έκκληση στους αξιωματικούς να ρίξουν τη Χούντα μέσα σε 24 ώρες. Αν δεν ήθελαν να είναι, όπως είπε, οι νεκροθάφτες του Έθνους.

Η ιστορία δεν τον αντάμειψε όσο άξιζε. Έχασε το φως από το δεξί του μάτι. Έφυγε από την πολιτική χωρίς να δει την Ελλάδα που ονειρευόταν. Όμως δεν έχασε ποτέ την πίστη του. Ούτε στον τόπο, ούτε στους ανθρώπους του. Ο Ζίγδης ήταν ο πολιτικός που μπορούσε να κυβερνήσει, αλλά διάλεξε να παραιτηθεί. Για να μη γίνει η Ελλάδα λαχανόκηπος.