Πώς πήρε το ψευδώνυμο Άρης Βελουχιώτης ο Άρης Βελουχιώτης

Το 1942, η Ελλάδα βρισκόταν σε γερμανική και ιταλική κατοχή. Στα βουνά ξεκινούσε να σχηματίζεται ο ένοπλος αντιστασιακός ΕΛΑΣ. Ο Θανάσης Κλάρας, παλιό στέλεχος του ΚΚΕ και εξόριστος, μόλις είχε επιλεγεί να ηγηθεί του πρώτου αντάρτικου σώματος στη Στερεά Ελλάδα. Δεν μπορούσε πλέον να χρησιμοποιεί το πραγματικό του όνομα. Χρειαζόταν ένα ψευδώνυμο – και μάλιστα ένα που να συνδυάζει στρατηγική, ιστορία και φόβο.

Ο ίδιος επέλεξε το «Άρης», όχι τυχαία. Ήταν το όνομα του θεού του πολέμου στην αρχαία ελληνική μυθολογία. Ήθελε το όνομά του να εμπνέει τους αντάρτες και να προκαλεί δέος στους εχθρούς. Ήταν μία δήλωση πολέμου στους κατακτητές – και μία έμμεση αναφορά στο δικό του εσωτερικό πόλεμο, με τους εαυτούς που άφησε πίσω.

Το επίθετο «Βελουχιώτης» είχε άλλη καταγωγή. Το Βελούχι ήταν η παλιά ονομασία του Τυμφρηστού, του βουνού πάνω από το Καρπενήσι, όπου συγκροτήθηκε η πρώτη οργανωμένη μονάδα του ΕΛΑΣ. Ήταν εκεί που γεννήθηκε ουσιαστικά το αντάρτικο κίνημα στη Ρούμελη. Έτσι, το «Βελουχιώτης» ήταν ένας φόρος τιμής στον τόπο που τον ανέδειξε, αλλά και ένας τρόπος να δείξει ότι ήταν παιδί των βουνών – όχι των γραφείων ή των συνεδρίων.

Το ψευδώνυμο εγκρίθηκε από το Κόμμα, αλλά ήταν επιλογή του ίδιου. Δεν του το έδωσε κανένας – το διάλεξε ο ίδιος, με επίγνωση πως πλέον δεν ήταν ο Θανάσης Κλάρας, αλλά κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Από εκείνη τη στιγμή, το «Άρης Βελουχιώτης» έγινε το πιο εμβληματικό όνομα της Εθνικής Αντίστασης.